توی خیابان ها می چرخیدیم

فحش نوش جان کردیم با آب طالبی( هیچ وقت دوبل پارک نکنید !)

 آمپرمان هم بالا زد٬دود کردیم ٬فحش هم ایضا

حتی گل فروختیم

و فقط یک چیز فهمیدیم:

آدم ها هنوز هم از چیز های ساده تعجب می کنند.

..

ما امروز خیلی به خودمان خندیدیم

"مفشار ٬

وه!

بدینسان مفشار!

                         این تن بیمار مرا.."

 مخاطب: شبِ دیوانه ی گیج!

شما نه معنی علامت قرمز کنار آیدی را می فهمید

نه معنی تابلوی ورود ممنوع سر خیابان ها را٬

شما عادت کردید دستتان را مصرانه روی بوق بگذارید

و همه چیز-حتی دوستی های ساده -را طلبکار باشید..

قلعه ی ما باید شنی باشد.

جای خوبیست

که ما را در خودش دفن کند..

* برف ها چه سر نوشت بدی دارند وقتی گِل می شوند!

لاک پشتی را دیدم که می دوید..تند..

طناب عادتي شده اي كه رويت پهنم كردند
با گيره هايي كه مرا از هر سو به تو وصل مي كنند..
و من در انتظار،التماس.. بادي كه بيايد،بوزد..  مرا از تو جدا،رها..كند
زودتر..

*سگم٬ تو استخوونش

انگار تو نجاري بودي كه به زور تمام ميخ هايت را در من فرووو كردي
بي آنكه بداني ،بدانم.. چرا

حالا آمدي همه ي ميخ هاي كجت را بيرون بكشي
بي آنكه بداني ،بدانم..در من ريشه كردند.

***

دلم دستي مي خواهد كه به ديوارم بكوبد

محکم..

دنیا را بغل که گرفتیم

گفت هیچ کاریمان ندارد

گفت امن است

خوابمان که برد

..

بیدار که شدیم

دیدیم

آبستن تمام درد هایش شدیم.